Bieszczady noclegi

Naszą dewizą jest szybkość...

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Hłomcza

Email Drukuj PDF

Miejscowość leżąca na Pogórzu Dynowskim, w dolinie Sanu. Gmina Sanok, powiat sanocki. Przy drodze wiodącej z Sanoka do Ulucza. W wiosce sklep spożywczy, przystanek PKS.

Historia
Pierwsza pisemna wzmianka o Hłomczy pochodzi z 1402 roku, gdy wspominany jest bród hłomczański ( Brud Chlumcense) W kolejnych źródłach staropolskich, wieś występuje pod nazwą: Hlumcza, Hlumpcza – 1429, Lunicza –1444, Hlomyecz –1500, Hlvmyecz – 1503. Pierwsza informacja o Hłomczy jako wsi pochodzi z roku 1429.  W 1439 roku wmiankowana jest w Hłomczy prawosławna parafia. W roku 1443 tywon (tywun – urzędnik na Rusi) niejaki Mal z  Hłomczy był asesorem sądu grodzkiego w Sanoku. W 1468 roku wieś została przeniesiona na prawo niemieckie. W roku 1548 Zygmunt August włącza do żup ruskich wsie: Ulucz, Dobra i Hłomcza, wyjmując je spod jurysdykcji starostwa sanockiego.  Do 1772 roku wieś była własnością królewska. W pierwszej połowie XIX wieku wieś nabyła rodzina Tergonde a końcem tegoż stulecia Adolf Raszowski.

Na terenie wsi zlokalizowano 13 stanowisk archeologicznych. Pierwsze z nich odkrył w 1979 roku prof. Michał Parczewski, wybitny polski archeolog. Osada leży na lewym brzegu Sanu, w południowej części wioski, nazywanej Mogielice. Odnaleziono tu 124 jamy osadowe, ceramikę oraz przedmioty z kamienia, brązu i żelaza. Znaleziska pochodzą z epoki kamienia, brązu, wczesnej epoki żelaza, okresu wpływów rzymskich oraz wczesnego średniowiecza. W Hłomczy znaleziono również ślady szałasu ze skór ludności należącej do kultury magdaleńskiej, ze starszej epoki kamienia. Zyjąca tu około czternaście tysięcy lat przed naszą erą ludność, zajmowała się zbieractwem, rybołówstwem i łowiectwem (m. in. na renifery). Jest to najbardziej na wschód wysunięte znalezisko, osady tej ludności. Kolejną ciekawostką jest tzw. „skarb odlewcy” składający się z ponad 300 ozdób brązowych złożonych  w naczyniu.  Pochodzi on z ok. 700 roku p.n.e. Istniała tu wówczas osada tzw. „ludności tarnobrzeskiej”. WII i na początku II wieku n.e zyła tu ludność kultury przeworskiej. Odsłonięto pozostałości trzech domostw oraz jamy gospodarcze.
Z X i XI wieku znaleziono ślady ludności słowieńskiej.

Zabytki
1. Cerkiew p.w. Soboru Matki Bożej. Parafialna, parafialna, po 1946 roku użytkowana jako filialny kościół rzymsko-katolicki.

 

Reklamy





podkarpacie24.pl bieszczady24.pl noclegibieszczady.pl